Tukkerproat Column

Een verschil van dag en nacht in Enschede en omstreken als FC Twente na een 1-1 gelijkspel in Groningen het tweede deel van de eerste competitiehelft ongeslagen is doorgekomen. Waar de ploeg het seizoen nog zo dramatisch begon, heeft pessimisme alweer plaats gemaakt voor optimisme. Dat het zo snel kan gaan is bekend in de voetbalwereld, maar in het tempo waarin dat in Enschede gebeurd is de laatste jaren bijna niet bij te houden.

De vraag die nu bij de supporters blijft hangen is wat ze nou eigenlijk moeten verwachten van deze selectie. Een FC Twente, vast genesteld in de top 6, in de opening van het seizoen is de laatste jaren steeds een vast hoofdstuk geweest in een verhaal dat steeds in mineur afliep. Het eerste seizoen na de terugkeer in de Eredivisie begon Garcia Garcia ook uitstekend met een ongeslagen status tot speelronde 7, waarna FC Twente gered werd van degradatie door het COVID-19 virus. Ron Jans hield het goede begin vorig jaar zelfs vast tot vlak na de winterstop, maar als het niet zo uitstekend was begonnen had ook dat elftal in serieuze degradatieproblemen terecht gekomen. Wat voor houvast geeft dat voor de verwachtingen van dit seizoen?

Wat allereerst opvalt dit seizoen is dat de formatie van Jans tegen relatief zware ploegen steeds overeind bleef, terwijl Fortuna en Cambuur te sterk bleken. Maar zoals reeds benoemd, in de voetbalwereld telt alleen de waan van de dag. Als je wint dan is Europees voetbal weer mogelijk en als je verliest wordt het moeras van rechterrijtje plots weer werkelijkheid.

Als we kijken naar de invulling van de selectie zien we een selectie waar routine en talent elkaar aanvullen en de kwaliteit binnen de selectie vergroten. Hoe verder we in het seizoen komen komt en spelers steeds fitter worden is de hoop in Enschede dat de concurrentie de prestaties van de spelers nog verder zal ontwikkelen en verbeteren. Dus als je puur en alleen naar de selectie kijkt kan je zeggen dat het beter doen dan vorig jaar een magere ambitie is van de technische leiding. Maar zoals gezegd, de laatste jaren laten duidelijk dat overmatig enthousiasme in een te vroeg stadium de club niet verder heeft geholpen.

De blik is daarom op Jans en z’n staf. Als een team vijf wedstrijden ongeslagen blijft, waarvan het er zelfs vier wint, zijn credits voor de trainer op z’n plek, eerlijk is eerlijk. Echter is het lastig om te zeggen of de resultaten vanwege of ondanks de trainer zijn behaald. De vier overwinningen werden binnen gehaald op de enorme tentoonspreiding van agressie, scherpte en doorzettingsvermogen van het elftal. Op deze factoren bleef Twente steeds overeind, ook in wedstrijden waar het voetballend in fases de mindere was. Om deze wijze van voetballen uit te kunnen blijven voeren is frisse energie een nodige impuls van de kant essentieel wil je het resultaat dat je in handen hebt uiteindelijk over de streep kunnen trekken.

Een winnende trainer heeft uiteindelijk altijd gelijk, maar toch is de manier van het (niet) wisselen van Jans vaak een onbegrijpelijk fenomeen geweest dit seizoen. En dat niet alleen in de wedstrijden waar Twente door gebrek aan energie werd teruggedrongen door de tegenstander. Wat namelijk te denken aan het omgooien van de gehele defensie tegen Fortuna, en het weigeren te wisselen van Ilic wat resulteerde in de nederlaag bij Cambuur. Dan neig je als buitenstaander toch naar het antwoord dat Twente deze sterke reeks ondanks de trainer behaalde.

Maar afgelopen vrijdag was er een breuk te zien in deze trend. Jans voerde in Groningen voor het eerste wissels door die er toe leidde dat FC Twente een wedstrijd in haar voordeel kon omdraaien. Bizar feitje hierbij is de statistiek dat Twente onder Jans slecht één wedstrijd wist om te draaien van een achterstand naar een overwinning, en dat was vorig seizoen tegen het toen al gedegradeerde ADO Den Haag. Het bleef vrijdag weliswaar 1-1, maar Twente speelde een tweede helft zoals het zelf vaak had ervaren bij de tegenstander de eerste weken van het seizoen. De ploeg was met behulp van de wissels, vooral in de laatste fase, veel fitter dan het leeg geknokte Groningen, waarbij het met een beetje fortuin de achterstand had omgedraaid in een winstpartij. Er moet benoemd worden dat Twente in de wedstrijd bleef met de hulp van de VAR, maar toch, het ingrijpen van Jans leverde ditmaal Twente zowaar een punt op. Het is dus duidelijk dat de rol van Jans cruciaal is in het uitvoeren van zijn eigen tactiek. De prestatie van de trainer schepte dit weekend hoop dat het verhaal van deze selectie weleens een andere afloop kan gaan kennen dan de vorige twee seizoenen.